Git
Chapters ▾ 1st Edition

9.4 Mechanizmy wewnętrzne w Git - Spakowane pliki (packfiles)

Spakowane pliki (packfiles)

Spójrzmy na obiekty które znajdują się w testowym repozytorium Gita. W tej chwili, masz 11 obiektów - 4 blob, 3 tree, 3 commit i 1 tag.

$ find .git/objects -type f
.git/objects/01/55eb4229851634a0f03eb265b69f5a2d56f341 # tree 2
.git/objects/1a/410efbd13591db07496601ebc7a059dd55cfe9 # commit 3
.git/objects/1f/7a7a472abf3dd9643fd615f6da379c4acb3e3a # test.txt v2
.git/objects/3c/4e9cd789d88d8d89c1073707c3585e41b0e614 # tree 3
.git/objects/83/baae61804e65cc73a7201a7252750c76066a30 # test.txt v1
.git/objects/95/85191f37f7b0fb9444f35a9bf50de191beadc2 # tag
.git/objects/ca/c0cab538b970a37ea1e769cbbde608743bc96d # commit 2
.git/objects/d6/70460b4b4aece5915caf5c68d12f560a9fe3e4 # 'test content'
.git/objects/d8/329fc1cc938780ffdd9f94e0d364e0ea74f579 # tree 1
.git/objects/fa/49b077972391ad58037050f2a75f74e3671e92 # new.txt
.git/objects/fd/f4fc3344e67ab068f836878b6c4951e3b15f3d # commit 1

Git kompresuje zawartość tych plików za pomocą biblioteki zlib, a Ty nie masz dużej ilości danych, więc te pliki łącznie zajmują tylko 925 bajtów. Dodajmy trochę większych plików do repozytorium, aby pokazać bardzo ciekawą funkcję Gita. Dodaj plik repo.rb z biblioteki Grit na której wcześniej pracowaliśmy - ma on około 12 tysięcy znaków:

$ curl -L https://raw.github.com/mojombo/grit/master/lib/grit/repo.rb > repo.rb
$ git add repo.rb
$ git commit -m 'added repo.rb'
[master 484a592] added repo.rb
 3 files changed, 459 insertions(+), 2 deletions(-)
 delete mode 100644 bak/test.txt
 create mode 100644 repo.rb
 rewrite test.txt (100%)

Jak spojrzysz na wynikowe drzewo, zobaczysz jaką sumę SHA-1 plik repo.rb otrzymał:

$ git cat-file -p master^{tree}
100644 blob fa49b077972391ad58037050f2a75f74e3671e92      new.txt
100644 blob 9bc1dc421dcd51b4ac296e3e5b6e2a99cf44391e      repo.rb
100644 blob e3f094f522629ae358806b17daf78246c27c007b      test.txt

Następnie możesz sprawdzić ile miejsca zajmuje on na dysku:

$ du -b .git/objects/9b/c1dc421dcd51b4ac296e3e5b6e2a99cf44391e
4102    .git/objects/9b/c1dc421dcd51b4ac296e3e5b6e2a99cf44391e

Teraz, zmodyfikujmy trochę ten plik i sprawdźmy co się stanie:

$ echo '# testing' >> repo.rb 
$ git commit -am 'modified repo a bit'
[master ab1afef] modified repo a bit
 1 files changed, 1 insertions(+), 0 deletions(-)

Sprawdź ponownie wynikowe drzewo projektu, a zobaczysz coś interesującego:

$ git cat-file -p master^{tree}
100644 blob fa49b077972391ad58037050f2a75f74e3671e92      new.txt
100644 blob 05408d195263d853f09dca71d55116663690c27c      repo.rb
100644 blob e3f094f522629ae358806b17daf78246c27c007b      test.txt

Obiekt blog jest teraz zypełnie inny, co oznacza, że pomimo tego że dodałeś tylko jedną linię na końcu pliku który miał 400 linii, Git zapisał całą nową zawartość jako nowy obiekt:

$ du -b .git/objects/05/408d195263d853f09dca71d55116663690c27c
4109    .git/objects/05/408d195263d853f09dca71d55116663690c27c

Masz teraz dwa prawie takie same obiekty zajmujące 4kb na dysku. Czy nie byłoby fajnie, gdyby Git mógł przechowywać tylko jeden z nich, a drugi tylko jako różnicę między nim a pierwszym?

Okazuje się że może. Początkowym formatem w jakim Git przechowuje obiekty na dysku jest tak zwany luźny format. Jednak, czasami Git pakuje kilka obiektów w pojedynczy plik binarny określany jako "packfile", aby zmniejszyć użycie przestrzeni dyskowej i przez to być bardziej wydajnym. Git wykona to, jeżeli masz dużą ilość luźnych obiektów, jeżeli uruchomisz komendę git gc, lub jeżeli wypchniesz dane na zdalny serwer. Aby zobaczyć jak to wygląda, możesz ręcznie zmusić Gita aby spakował te obiekty, za pomocą wywołania komendy git gc:

$ git gc
Counting objects: 17, done.
Delta compression using 2 threads.
Compressing objects: 100% (13/13), done.
Writing objects: 100% (17/17), done.
Total 17 (delta 1), reused 10 (delta 0)

Jak spojrzysz na katalog "objects", zauważysz że większość Twoich obiektów zniknęła i pojawiła się para nowych plików:

$ find .git/objects -type f
.git/objects/71/08f7ecb345ee9d0084193f147cdad4d2998293
.git/objects/d6/70460b4b4aece5915caf5c68d12f560a9fe3e4
.git/objects/info/packs
.git/objects/pack/pack-7a16e4488ae40c7d2bc56ea2bd43e25212a66c45.idx
.git/objects/pack/pack-7a16e4488ae40c7d2bc56ea2bd43e25212a66c45.pack

Obiekty blob które pozostały, to obiekty które nie wskazywały na żaden obiekt commit - w tym przypadku, przykładowe obiekty blob "what is up, doc?" oraz "test content", które zostały stworzone wcześniej. Ponieważ nie zostały one nigdy powiązane z żadnym commitem, Git uznał że nie są z niczym powiązane i nie włączył ich do żadnego pliku packfile.

Kolejne nowe pliki to plik packfile oraz indeks. Plik packfile to pojedynczy plik, zawierający zawartość wszystkich obiektów które zostały usunięte. Plik indeks zawiera informacje o tym, w którym miejscu w pliku packfile znajduje się konkretny obiekt. Co jest ciekawe, to to, że przed uruchomieniem gc obiekty na dysku zajmowały łącznie około 8K, a nowy plik packfile tylko 4K. Przez spakowanie obiektów, zmniejszyłeś o połowę ilość zajmowanego miejsca.

W jaki sposób Git to robi? Gdy Git pakuje obiekty, szuka plików które pod względem nazwy pliku i rozmiaru są podobne, i zachowuje tylko różnicę między wersjami. Możesz obejrzeć zawartość pliku packfile i zobaczyć co Git zrobił aby ograniczyć zużycie przestrzeni dyskowej. Komenda git verify-pack pozwala na podgląd tego, co zostało spakowane:

$ git verify-pack -v \
  .git/objects/pack/pack-7a16e4488ae40c7d2bc56ea2bd43e25212a66c45.idx
0155eb4229851634a0f03eb265b69f5a2d56f341 tree   71 76 5400
05408d195263d853f09dca71d55116663690c27c blob   12908 3478 874
09f01cea547666f58d6a8d809583841a7c6f0130 tree   106 107 5086
1a410efbd13591db07496601ebc7a059dd55cfe9 commit 225 151 322
1f7a7a472abf3dd9643fd615f6da379c4acb3e3a blob   10 19 5381
3c4e9cd789d88d8d89c1073707c3585e41b0e614 tree   101 105 5211
484a59275031909e19aadb7c92262719cfcdf19a commit 226 153 169
83baae61804e65cc73a7201a7252750c76066a30 blob   10 19 5362
9585191f37f7b0fb9444f35a9bf50de191beadc2 tag    136 127 5476
9bc1dc421dcd51b4ac296e3e5b6e2a99cf44391e blob   7 18 5193 1 \
  05408d195263d853f09dca71d55116663690c27c
ab1afef80fac8e34258ff41fc1b867c702daa24b commit 232 157 12
cac0cab538b970a37ea1e769cbbde608743bc96d commit 226 154 473
d8329fc1cc938780ffdd9f94e0d364e0ea74f579 tree   36 46 5316
e3f094f522629ae358806b17daf78246c27c007b blob   1486 734 4352
f8f51d7d8a1760462eca26eebafde32087499533 tree   106 107 749
fa49b077972391ad58037050f2a75f74e3671e92 blob   9 18 856
fdf4fc3344e67ab068f836878b6c4951e3b15f3d commit 177 122 627
chain length = 1: 1 object
pack-7a16e4488ae40c7d2bc56ea2bd43e25212a66c45.pack: ok

W tym przypadku, obiekt blob 9bc1d, co możesz pamiętać był pierwszą wersją pliku repo.rb, oraz jest on powiązany z obiektem blob 05408, który był drugą wersją tego pliku. Trzecia kolumna w wyniku pokazuje rozmiar zawartości obiektu, możesz więc zobaczyć, że zawartość 05408 zajmuje 12K, ale 9bc1d tylko 7 bajtów. Interesujące jest również to, że to druga wersja pliku została zachowana bez zmian, a poprzednia wersja jest różnicą zmian w stosunku do niej - dzieje się tak dlatego, że najczęściej potrzebujesz szybko dostać się do najnowszej wersji pliku.

Bardzo fajną rzeczą z tym związaną jest to, że te pliki mogą być przepakowane w każdej chwili. Git czasami przepakuje bazę danych automatycznie, zawsze starając się aby zachować jak najwięcej miejsca. Możesz również ręcznie przepakować te pliki, wywołując w dowolnym momencie komendę git gc.